Monday, April 28, 2008

Don't cry

I found some poem ?(or some message) that make me cry ... extremely lonely ... lonely heart.
I copied from profile of Mr. Cookiecompany at Pantip.com
แมวและเพนกวิน ไม่มีอะไรเหมือนกัน
ยกเว้นแค่ ทั้งคู่ชอบกินปลา

ทุกเช้า แมวออกจากบ้านอิกลูไปจับปลา
ทุกเย็น กลับมาพร้อมปลาตัวเล็ก ๆ ในมือ
สองตัวนั่งมองตา กินปลาด้วยกัน
เป็นแบบนี้นานมา จนนึกว่า มันจะเป็นแบบนี้ชั่วนิรันดร์

วันหนึ่ง ไม่มีอะไรบอกล่วงหน้า
แมวออกไปจับปลา เหมือนที่ผ่านมา
วันนี้ได้ปลาตัวใหญ่ เพนกวินคงดีใจ

ข้างนอกหนาว แมวถือปลาในมือ รีบวิ่งกลับบ้าน
แต่ไม่มีใครอยู่เลย
แมวถือปลาในมือ ร้องเรียกหาเพนกวิน
อยู่ไหน... เพนกวิน
แมวยังถือปลาในมือ
เพนกวินอยู่ไหน...

เพนกวินจากไปแล้ว...

ทุกเย็น แมวจับปลากลับมาบ้าน
ตะโกนบอกเพนกวินว่ากลับมาแล้ว
ในบ้านเงียบ เตาไฟไม่ติด ไม่มีใครจุดรอ
แมวยังทักทายเพนกวินเหมือนทุกวันที่ผ่านมา
นั่งที่โต๊ะเล็ก ๆ ตัวเดิม ชวนเพนกวินคุย เรียกชื่อเพนกวินซ้ำ ๆ

แต่เพนกวินจากไปแล้ว...

ปลาวันนี้ตัวใหญ่ ถ้าเพนกวินยังอยู่คงดีใจ
เราจะแบ่งกันกิน คนละครึ่ง
ถ้าเพนกวินไม่อิ่ม จะแบ่งให้อีกครึ่งของครึ่ง

ผ่านไป 4 ปีแล้ว...

วันนี้ก็ได้ปลาตัวใหญ่ เพนกวินคงดีใจ
แมวเดินมาหยุดหน้าประตูบ้าน
ทำไมน้ำตาไหล...

ถ้าเพนกวินไม่อิ่ม จะยกปลาให้ทั้งตัว

ถ้าไม่พอ จะออกไปจับมาเพิ่มอีก
จะจับให้ได้มากขึ้น...
...มากขึ้น

เมื่อไรที่เพนกวินกลับมา คงดีใจ
จะได้นั่งทานปลาด้วยกัน ที่โต๊ะตัวเล็ก ๆ ตัวเดิม

เพนกวินไม่กลับมาแล้ว...
In a future if I lost my couple, how do I live with out my lover.
In contrast, I want to know what is he doing if I leave him forever.

1 comment:

SadEyes said...

รักนะ