Sunday, December 14, 2008

วันแห่งความสุข

นานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ที่ไม่มี "เพื่อน" มาเยี่ยมที่บ้านผม ถ้านับเฉพาะตอนเรียนมหาวิทยาลัย นอกจาก พิ้งค์ ที่มาเรื่องคอมพิวเตอร์ กับ คอม ที่มาเพื่อ มาราย แครี ก็ไม่ได้มีใครมาบ้านผมเลย

เมื่อวานนี้หลังจากเจอกันที่มาบุญครอง "พี่นิน" กับ "น้องตั้ม" ก็ตกลงมาเที่ยวบ้านผมกัน ร่วมกับ แทน ซึ่งอยู่ที่บ้านอยู่ก่อนแล้ว ก็กลายเป็น 4 คนที่มาอยู่รวมกัน ทำอาหารร่วมกัน

เริ่มทำกับข้าวกันตั้งแต่ราวๆ 5 โมงครึ่ง ไปจนถึงเกือบ 2 ทุ่มถึงจะได้กินกัน กับข้าวมี 4 อย่างอันเป็นความร่วมมือร่วมใจกันทำของเรา 4 คนประกอบไปด้วย ต้มจืดตำลึงหมูสับ ไก่ผัดพริกไทยดำ ทะเลผัดหน่อไม้ฝรั่ง และหมูผัดผักกาดขาวน้ำมันหอย

อันแรกเป็นฝีมือผม 2 อันต่อมาเป็นของน้องตั้ม อันสุดท้ายฝีมือเจ้าแทน งานนี้ต้องขอบคุณกระเทียมของพี่นินด้วยที่บรรจงแกะอย่างละเอียดละออละเมียดละไม อิอิ..

ทำเสร็จกินเสร็จ พี่นินก็แยกกลับไปก่อน เหลือผม แทน และน้องตั้มนอนค้างอยู่ด้วยกัน

ผมรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ความสุขมากๆจนเหมือนจะล้นออก เหมือนที่บ้านผมไม่มีเรื่องแบบนี้มานานแล้ว ไม่มีเืพื่อนๆมาเยี่ยม ไม่มีเสียงหัวเราะแบบนีมานานมากหลายปี

แล้ววันต่อมา เมื่อผมต้องไปส่งแทนกับน้องตั้มกลับบ้าน ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนอยู่หลายคน ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ข้างนอก ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีเรื่องที่ต้องทำ ผมคง....ไม่อยากให้พวกเขากลับ ... มันรู้สึกใจหาย ... และเหงา อย่างบอกไม่ถูก ... แต่ไม่ว่ายังไง ผมก็ขอเก็บความรู้สึกดีๆนี้ไว้ มันคงอยู่กับผมไปอีกนาน ...
ผมมีความสุขจริงๆครับ

แม้จะรู้ว่ามันคงอยู่ไม่นาน

แต่แค่นี้ผมก็พอใจมากแล้ว


1 comment:

SadEyes said...

อะไรจะขนาดนั้น